دانشگاه اصفهان پترولوژی 2228-5210 9 3 2018 11 22 Mineral chemistry and geothermobarometry of gabbroic dykes ‎of the Garmab Ophiolite sequence ‎‎(Northeast of Kamyaran)‎ شیمی کانی و زمین‏‌‌دما- فشارسنجی دایک‏‌های گابرویی مجموعة افیولیتی گرماب (شمال‏‏‌خاوری کامیاران)‏ 121 146 22984 10.22108/ijp.2018.108462.1063 FA شهریار محمودی استاد یار - گروه ژئوشیمی- دانشکده علوم زمین - دانشگاه خوارزمی- تهران - ایران ایوب ویسی نیا کارشناسی ارشدپترولوژی -گروه پترولوژی-دانشکده زمین شناسی - دانشگاه زنجان- زنجان- ایران میر علی اصغر مختاری ااستاد یار پترولوژی -گروه پترولوژی-دانشکده زمین شناسی - دانشگاه زنجان- زنجان- ایرا 0009-0005-1226-5254 Journal Article 2017 12 12 The Garmab ophiolite complex, a part of the Ophiolite-Radiolithic zone of Kermanshah, is located in the northeast of Kamyaran. In view of the Iranian geo-structural zones, this complex is situated between the Sanandaj-Sirjan Zone and the Zagros thrust Zone. Field studies demonstrate that the dykes with gabbro (pegmatoidic gabbro, microgabbro and gabbronorite) and diabasic composition have crosscut the peridotites of the ophiolite complex. The main minerals of gabbroic rocks include plagioclase (andesine and occasionally anorthite in pegmatoidic gabbros and oligoclase to andesine in microgabbros) and clinopyroxene (diopside-augite). The amphiboles belong to calcic amphiboles group (magnesio-hornblende and actinolite). Mineralogical and geothermometry studies of the clinopyroxene, amphibole and the plagioclase from the pegmatoidic gabbro reveal that these rocks have originated at 800 to 1200 ^OC. Moreover, geobarometric measurements, based on aluminum content within the amphiboles, indicate pressures between 5 to 7 kbar for the final equilibrium of the minerals studied.  The chemical compositions of the clinopyroxene and the amphiboles indicate that the aforementioned minerals have crystallized from a sub-alkaline magma in an island arc or volcanic arc (IAT) tectonomagmatic setting. In addition, the gabbroic dikes formed from a mantle source in a subduction zone. مجموعة افیولیتی گرماب در شمال‏‏‌خاوری کامیاران جای دارد و بخشی از مجموعة معروف‌به پهنة افیولیت- رادیولاریت کرمانشاه است. از دیدگاه پهنه‏‌های زمین‏‌ساختاری ایران، این مجموعه در میان پهنة سنندج- سیرجان و پهنة راندگی زاگرس جای گرفته است. برپایة بررسی‌های صحرایی، دایک‏‌های با ترکیب گابرو (گابروی پگماتوییدی، میکروگابرو و گابرونوریت) و دیاباز، پریدوتیت‏‌های مجموعة افیولیتی یادشده را قطع کرده‏‌اند. پلاژیوکلاز (از نوع آندزین و گاه آنورتیت در گابروی پگماتوییدی و الیگوکلاز تا آلبیت در میکروگابرو و کلینوپیروکسن (از نوع دیوپسید- اوژیت) از کانی‏‌های اصلی این سنگ‏‌های گابرویی هستند. آمفیبول‏‌ها نیز در گروه آمفیبول‏‌های کلسیم‏‌دار و از نوع مگنزیوهورنبلند و اکتینولیت هستند. بررسی‌های کانی‏‌شناسی و زمین‏‌دماسنجی کلینوپیروکسن، آمفیبول و پلاژیوکلازهای دایک‏‌های گابروی پگماتوییدی نشان می‌دهند این سنگ‏‌ها در دمای 800 تا 1200 درجه سانتیگراد پدید آمده‏‌اند. زمین‏‌فشارسنجی برپایة میزان آلومینیمِ آمفیبول‏‌ها نیز نشان‌دهندة فشارهای 5 تا 7 کیلوبار برای تعادل نهایی این کانی‏‌هاست. ترکیب شیمیایی کانی‏‌های کلینوپیروکسن و آمفیبول نشان‌دهندة تبلور آنها از ماگمایی ساب‏‌آلکالن است. محیط پیدایش این ماگما نیز به جزیره‌های کمانی یا کمان آتشفشانی (IAT) وابسته است. همچنین، خاستگاه دایک‏‌های گابرویی خاستگاهی گوشته‏‌ای در پهنة فرورانش بوده است. https://ijp.ui.ac.ir/article_22984_aecda98c742f74300ada92f33455e403.pdf